Krizle Gelen Çöküş

Ancak projenin kaderini belirleyen unsur mimari değil, makroekonomik gelişmeler oldu. İnşaat süreci, 2008’de patlak veren 2008 Küresel Finansal Krizi’ne yakalandı. Mortgage piyasasının çökmesi, finansman kaynaklarının kuruması ve kredi kanallarının daralmasıyla birlikte projeye destek sağlayan finansal yapı zayıfladı.

Likidite krizi, yalnızca orta sınıf konut piyasasını değil, ultra lüks segmenti de sert biçimde etkiledi. Dev malikânenin inşaatı durma noktasına geldi ve yapı uzun yıllar boyunca tamamlanamayan bir “mega proje” olarak kaderine terk edildi.

Sorun Sadece Kriz Değildi

Uzmanlara göre mesele yalnızca finansal çöküş değildi. Bu ölçekte bir konutun potansiyel alıcı kitlesi zaten son derece sınırlı. Böyle bir mülk için alıcı yalnızca varlıklı değil; aynı zamanda bu ölçekte, gösterişli ve yüksek işletme maliyetine sahip bir yaşam tarzını tercih eden biri olmalı.

Yıllık bakım giderleri, personel masrafları, sigorta ve vergi yükümlülükleri milyon dolar seviyelerine ulaşabiliyor. Bu durum, projeyi ekonomik dalgalanmalara karşı daha da kırılgan hale getirdi.

Lüksün Değil, Zamanlamanın Sembolü

Yarım kalan yapı, zaman içinde Amerikan emlak piyasasında bir metafora dönüştü. Versailles House, aşırı iyimser finansal beklentilerin ve kriz öncesi dönemin risk iştahının somut bir yansıması olarak görülüyor.

Bugün hâlâ tartışılan proje, devasa ölçeğiyle değil; küresel ekonomik gerçeklerle çatışan vizyonuyla hatırlanıyor. Versailles House, lüks konut tarihine bir başarı hikâyesi olarak değil, yanlış zamanlamanın ders niteliğindeki örneği olarak geçti.

“Empati: En Güçlü Yeti” isimli oturumda Dizdar, Yekta Kopan’ın oyunculuğun zor olup olmadığıyla ilgili sorusuna, “İzleyicinin keyif alması ve izleyicilere hizmet etmek aslında çok keyif aldığım şeyler. Zor konusu biraz göreceli. Bir araba tamircisi veya sporcu olsaydım kuralları olan bir meslek olurdu ama oyunculuk için seyirci bir anda ‘Beğenmedim, bana geçmedi’ diyebiliyor. Göreceli olması konusu zor. Ama enerjilerin geçmesine inanıyorum ve bir enerji veriyorsanız seyirci bunu alıyor. Sanırım bu mesleğin büyülü tarafı dedikleri de bu” yanıtını verdi.  

“Cannes’ın en keyifli kısmı bir arada olmaktı”

Türkiye’deki önemli ödülleri de almış olmasına rağmen Cannes’ın bambaşka olduğunu ifade eden Dizdar, “Ödül bir kıstas olmadı benim için hiçbir zaman ancak şevklendirici olduğunu düşünüyorum” dedi. Başarılı oyuncu törene giderken Deniz Celiloğlu'nun ödül alacağını düşündüğünü paylaşmasının ardından sözlerini, “Sandra Hüller, Juliette Binoche, Natalie Portman gibi starlar vardı. Haklı olarak ihtimal vermiyorsunuz ama sanırım benim için en keyifli kısmı o bir aradalıktı. Film festivallerini seviyorum; o geçit töreni, insanların şıklığı, ödül heyecanı bana müthiş geliyor” şeklinde sürdürdü.

“Ne zaman sanatçı deriz ki kendimize?”

Oyunculuk tutkusunun ilk kez ilkokulda sahneye çıktığında içine düştüğünü anlatan Merve Dizdar çocukken başından geçen bir hikâyeyi paylaştı: “Annem beni oyunlara götürmeye başlamıştı. Hâlâ unutmuyorum, kuliste genç bir oyuncu gördüm ve ona ilerde benim de sanatçı olmak istediğimi söyledim. O da bana dönüp "Ben daha kendime sanatçı diyemiyorum" dedi ve bu laf benim buramda kaldı. Düşününce ne zaman sanatçı deriz ki kendimize?”

“Üreten insanları görmek beni etkiliyor”

Yıldız Kenter’i bir gün Çanakkale'de izleyip çok etkilendiğini, Haldun Dormen’i hep şahane bulduğunu anlatan Dizdar, “Genco Erkal hâlâ üretiyor. Bu alanda hâlâ üretim yapan insanlara hayranım ve bunları görmek bu mesleğin içinde olmak konusunda beni oldukça etkiliyor” diye ekledi.  

“Herkesin kıyafetini giymek istedim”

Normal hayatta kendini çok iyi ifade edebilen biri olmadığını belirten başarılı oyuncu, “Belki de herkesle yüksek bir empati kurabildiğim için herkesin mesleğini yapma fikri çok iyi geldi. Ben sanırım herkesin kıyafetini giymek istedim. Bence bu bir var olma meselesi” sözlerini kullandı. 

“Sete ezber yapmadan gelen çok oyuncu var”

Yekta Kopan’ın işinde çok net ve ezberini iyi yapan bir oyuncu olduğunu vurgulayarak, “Karşındaki oyuncu akşamdan kalma geldi ve ezberi yok, böyle bir durumda ne yaparsın?” diye sorması üzerine Dizdar, “Bu durum benim için çok üzücü ve buna sinirlenirim. Bunu yapan çok oyuncu var ve bu mesleğe ihanet gibi geliyor” dedi.

“Hayatımı adadığım mesleğe özen ve saygı beklerim”

Dizdar söylerini şöyle sürdürdü: “Ezberin çok iyi olması gerekliliğini ben Nuri Bilge Ceylan setinde öğrendim. Nuri Bilge hocamın çalışma biçimi, önce onun istediğini vermen sonra kendi istediğin, aklına gelen şeyleri göstermen şeklinde. Sanırım beni üzen şey bu mesleğin çok kolay olduğunun düşünülmesi. O yüzden hayatımı adadığım bu mesleğe en azından karşı tarafın da biraz özen ve saygı göstermesini beklerim.”